Pszczoły

Od ula do miodu. Od palców

do ust. Od ust do plastra.
Zaklej usta, mówią głosy
i tak nie masz nic

do powiedzenia. Lepiej byś

przyniosła puste słoje, mówią,

przynajmniej na coś się przydasz. 

Schodząc do piwnicy łapiesz

obraz miodnej rzeki
przechowywanej
w pamięci pokoleń.

Nic nie powstrzyma rzeki od płynięcia 
w dół, wiesz to z doświadczenia
kobiet mieszkających
w ulu. Co zrobić, chcesz zapytać kogoś,

kogo nie ma. Zresztą i tak

nie możesz mówić. Odpowiedź

przychodzi z wnętrza, z samego 
środka
kłębu.

Chwyć się
resztek sił, zawołaj
szuwary, niech staną się
dla Twoich wyobrażeń
łóżkiem na jedną noc.

Pochyl się
nad swoim pszczelim losem,
tańcz na szybie, niech
kwiaty
przybiegną
na pomoc, niech Cię otulą 
skrzydłami płatków.

Popatrz, już lepiej: złota fala ciepła
zalewa rynek, płynie
ulicami nieznanych ci miast, znika
w wąskich uliczkach.
Wszystko co do Ciebie dociera
można zamknąć
w dźwięku
poruszonych skrzydeł.

W małym sklepiku za fontanną
sprzedajesz kwiaty

z wyobraźni,
zapalasz świece z żółtego wosku,
tkasz obrus, splatasz
tęsknotę z melancholią.

Inne pszczoły wiedzą,
jak Cię znaleźć. Przylatują
o różnych porach
nocy i dni.
Częstujesz je herbatą, od której
chce się śpiewać. Tamte głosy

milkną
na zawsze.