Przejdź do głównej zawartości

The Cows

When on the train, and on my way
to my parents's town, I always watch
for them. They tend to munch the blades
of grass 
on slopes between the groves of trees
and railway tracks
towards the journey's final stage.

They form a perfect part
of Universe. Van Gogh? Van Dyck? Who
could grasp their eccentricities?
They are
a piece of art, each one
red-haired 

a herd
of femmes fatales

I can't take
my eyes
off of them.

I know the land will come
to its end. I don't want

to lose the cows; I do,
each time
I pass.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

About this blog

It's getting out of the cocoon. How does the hen correspond  with a butterfly, you ask. See, everything's connected somehow with all the rest. So let the hen take her time. Grab a blanket if you wish, and disappear under its vastness. If a moth happens there, and eats your clothes it just proves the above rule. Stay in your body; may it contain you while you speed through the galaxies of your fancy In the meantime  in the room  upstairs lives an old woman In the crack of a wooden floor She keeps your  single hair How did it find its way there is your secret power. You must find her whereabouts where, bit by bit, you become real She can teach you how to spindle, how to break the thread, how to prick your finger, how to fall out of grace In her chamber you can get  invisible for some time, some hundred years if that is what  is necessary until you bleed zinnias all the way down the stairs at the backyard  the hen scratches her head as she hatches petals ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Pszczoły

Od ula do miodu. Od palców do ust. Od ust do plastra. Zaklej usta,  mówią głosy i tak nie masz nic do powiedzenia. Lepiej byś przyniosła puste słoje , mówią, przynajmniej na coś się przydasz .  Schodząc do piwnicy łapiesz obraz miodnej rzeki przechowywanej w pamięci pokoleń. Nic nie powstrzyma rzeki od płynięcia  w dół, wiesz to z doświadczenia kobiet mieszkających w ulu. Co zrobić, chcesz zapytać kogoś, kogo nie ma. Zresztą i tak nie możesz mówić. Odpowiedź przychodzi z wnętrza, z samego  środka kłębu. Chwyć się resztek sił, zawołaj szuwary, niech staną się dla Twoich wyobrażeń łóżkiem na jedną noc. Pochyl się nad swoim pszczelim losem, tańcz na szybie, niech kwiaty przybiegną na pomoc, niech Cię otulą  skrzydłami płatków. Popatrz, już lepiej: złota fala ciepła zalewa rynek, płynie ulicami nieznanych ci miast, znika w wąskich uliczkach. Wszystko co do Ciebie dociera można zamknąć w dźwięku poruszonych skrzydeł. W małym sklepiku za fontanną sprzedajesz kwiaty z ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej